IN MEMORIAM
Zuster
Theresia de Bont ( Raymunda )
Geboren te Tilburg : 13 januari 1922
Eerste
professie : 1 mei 1947
Overleden te
Etten-Leur : 18 augustus
2006
Met veel
meeleven van medezusters, familie, vrienden en kennissen werd Zr.Theresia begraven op 22 augustus 2006 op begraafplaats Munsel te Boxtel, waar zij rust temidden van haar
medezusters. Gedurende de eucharistieviering ten afscheid, verwoordde Zr. Tiny Hölscher haar leven als
volgt:
“Van harte wil
ik U welkom heten in deze kapel waar bij elkaar gekomen zijn om onze zuster
Thérèse de Bont uitgeleide te doen. Op vrijdagmorgen 18 augustus is zij van ons
heen gegaan in het bijzijn van haar medezusters en enkele verzorgsters. In deze
eucharistieviering willen wij de Heer bedanken voor het lange Religieus
Missionarisleven van Thérèse en Hem vragen haar in zijn eeuwige liefde en
vreugde te laten delen.
Jaren geleden
vertrouwde Thérèse me toe dat ze een boek aan het schrijven was en ik had zelfs
het privilege om het te mogen lezen. Het werd niet gepubliceerd, maar het
verraadde wel haar liefde voor het schrijven niet alleen van verhalen maar ook van
de talloze toneelstukjes die zij zelf schreef, meestal gebaseerd op de bijbel.
Met kinderen
en jongelui bracht zij deze zeer succesvol ten uitvoer. In de verschillende
parochies in Tanzania, waar zij werkzaam was, gebruikte zij deze als een
belangrijke methode om de kinderen en jongelui de bijbel
te leren kennen en in het Christelijk Geloof te onderwijzen. En dit gold ook
voor de vele volwassenen die in grote getale kwamen
luisteren en er met volle teugen van genoten.
Het is dus
geen wonder dat zij ook haar eigen levensverhaal uitvoerig heeft beschreven en
ik wil haar dus hier nu even zelf aan het woord laten:
“Ik ben
geboren op 13 januari 1922 als tweede kind van de dertien, waarvan een tweeling
enkele uren na hun geboorte gestorven zijn. Ons gezin bestond uiteindelijk uit
8 jongens en 3 meisjes. Als 8 jarige las ik mijn eerste verhaal over “Missie”
en ik werd er zo door gegrepen dat ik zei: ”Ik ga later ook naar Afrika, en spreken
over God als missionaris.”
Dit verlangen
bleef haar bij en zo schrijft zij:
“Op bijzondere
wijze hoorde ik dat er Witte Zusters waren in Esch,
allemaal missionarissen. Op 21 jarige leeftijd ging ik er kennismaken en wist in
éne keer: hier hoor ik thuis. Na verschillende bezoeken trad ik in op 30 september
1943.” Het was volop oorlog en zij beleefde dus de bezetting van ons huis in Esch en de komst van de Paters en de vele mensen uit de
buurt die er hun toevlucht zochten.
Vanwege de
oorlog duurde haar opleiding langer dan gewoonlijk en pas in mei 1947 deed zij
haar eerste geloften. Via Parijs vertrok zij vervolgens naar Algiers en
verbleef zes maanden in Biskra in de Sahara. Al gauw
kreeg zij echter haar benoeming voor Tanganyika. Daarover
schrijft zij het volgende:
“Ik werd
benoemd in verschillende posten waar ik me op allerlei manieren inzette: in
huis en keuken, in de sacristie. Ook gaf ik naailessen aan de vrouwen en was
belast met toezicht houden op de meisjes die intern waren bij de zusters.”
Zuster Thérèse
was een prettige persoon om mee te leven met een wat kinderlijk karakter, getuigt
een medezuster. Ze maakte met veel toewijding kaas, boter en karnemelk, waar de
zusters en paters van profiteerden. Zij was erg geliefd door allen die met haar
van doen hadden.Na 14 jaar kwam zij voor de eerste keer op vakantie waaronder zij
haar Derde jaar mocht doen, een tijd van bezinning wat zij erg apprecieerde.
Daarna keerde zij terug naar Tanzania en nam weer de zorg van het internaat op
zich.
Haar grote
verlangen was echter om in de catechese werkzaam te zijn en in 1966 werd haar
wens vervuld en kon zij een catechese cursus volgen in Chala
bij Zr. Martha Bos.
Vanaf dat moment
zette zij zich in voor de opleiding van catechisten, waaronder
Afrikaanse zusters:
“Van 1968 – 1977 was ik in Chala in de Catechisten school”, schrijft zij. “We hadden
twee cursussen van drie maanden per jaar. Behalve dat ik de catechisten drie
lessen per dag gaf, was ik ook bezig voor hen te zorgen. Ik vond het heerlijk! Maar na een
aantal jaren gaf mijn gezondheid me
zorgen en eind 1977 kwam ik voor drie
jaar terug in Nederland, waarna ik toch
nog voor vier jaar terug ging naar Sumbawanga in mijn
geliefd Tanzania.
Daar gaf ik
godsdienstles in de hoogste klassen. Het was vooral daar dat ik veel theater
spelen deed met kinderen en jongelui.” Zij deed dit zeer goed en werd er zelf beroemd
door.
Eindelijk, na
33 jaar in Tanzania gewerkt te hebben keerde zij in 1984 voor goed naar Nederland
terug. Zij woonde eerst in Esch en daarna in Sterksel waar zij zich inzette voor verschillende werkzaamheden
en in het voorbereiden van feestdagen. Ook daar maakte zij zichzelf bemind. Zij
was graag in contact met de dorpsbewoners. Het was in Sterksel
dat zij begon te klagen over veel hoofdpijn:“Ik voel me dikwijls erg moe en
loom en mijn geheugen gaat sterk achteruit”, schreef zij.
”Een onderzoek
wees uit dat ik een tumor in mijn hoofd had en na veel onderzoeken werd ik geopereerd.
Ik heb wel een moeilijke tijd gehad maar uiteindelijk herstelde ik me vlugger
dan ik gedacht had. Een jaar later kon ik zelfs de re-oriëntatie
sessie in Schotland volgen, wat me veel plezier deed.”
Toen ons huis
in Sterksel gesloten werd in 1998 vertrok Thérèse naar
Etten-Leur waar zij het kalmer aan ging doen. Zij had nu volop tijd om zich aan
het gebed en geestelijke lezing te wijden. “Zij was een echte bidziel”, getuigt
een van haar medezusters, met een diepe en kinderlijke godsvrucht en vertrouwen
in haar Heer.
Zolang zij kon
was zij heel getrouw aan haar Officie, aan haar rozenhoedje, en nooit zou ze
ontbreken bij de dagelijkse eucharistieviering. Zij bleef de beminnelijke medezuster
die een glimlach had voor iedereen en hartelijk mee kon lachen, iets dat haar
zo bemind maakte in Afrika.
Maar in Etten-Leur kwam de hersentumor weer terug en moest
zij opnieuw geopereerd worden, tot twee keer toe. Nadien ging het herstel niet zo voorspoedig en zij werd
nooit meer de oude. Zij verhuisde naar Mariahof waar zij beter verzorgd kon worden. Ze was
echter nog goed ter been, men kon haar overal tegenkomen op haar dagelijkse wandelingen
door de lange gangen van Santa Clara en San Francesco.
Ze had een groet of glimlach voor allen die ze op haar tochten ontmoette. Ook
bleef ze genieten van het veelvuldige bezoek van haar broers, zus en verdere
familieleden.
Enkele weken
geleden had zij een slechte val en brak haar arm. Al spoedig bleek dat er meer
aan de hand was en verergerde haar toestand. Zij werd steeds minder aanspreekbaar
en geraakte min of meer in een coma. In de nacht van donderdag 17 op vrijdag 18
augustus werd het duidelijk dat het einde nabij was en werden haar medezusters
gewaarschuwd. In hun bijzijn overleed Thérèse heel rustig in de vroege morgen
van vrijdag 18 augustus, en legde haar leven vertrouwvol
terug in de handen van haar Schepper.
Onze oprechte
dank gaat uit naar al degenen die haar de laatste jaren zo liefdevol hebben verzorgd
en verpleegd. Vooral haar medezusters hebben haar met grote genegenheid en
aandacht opgevangen. Zolang zij kon kwam zij samen met hen voor een gezellig
thee uurtje of een kaartspel in de avonduren.
Met haar heengaan verliezen we een beminnelijke en lieve medezuster.
Wij zijn dankbaar voor alles wat zij voor zoveel mensen in Afrika, kinderen en
ouderen, heeft kunnen betekenen. Wij vertrouwen erop dat zij nu zich eeuwig mag
verheugen in God’s aanschijn.
Lieve Thérèse, rust in Vrede.
Webmaster-NL |
![]() |